دوستان متن زیر نامه یکی از دوستان عشق جاودان هست که حاوی نکات مهم و قابل توجهی بود.

ار اینکه ایرانی باشیم و با دانستن تاریخ گذشته خود به ایرانی بودن خود افتخار کنیم و با تقلید از فرهنگ دیگران خودمان را بی هویت نسازیم.

این پست به مناسبت اشنائی با روز عشق خودمان هست یعنی سپندار مذگان نه ولنتاین.

امروز این را نوشتم تا در روز ولنتاین به گوش همه برسانیم که ما خودمان خیای پیشتر از همه

 روز عشق و عشق ورزیدن داشتیم.

 و با افتخار می گوئیم که 29 بهمن روز عشق ایرانیان مبارک.

ایرانی باشیم

وقتي به شروع و چگونگي وقوعش فكر مي كنم، بنظرم همه چيز گيج و پيچيده مي آيد!

 اما ظاهرا اين گيجي چندان هم عجيب ودور از انتظار نيست،

چون عبارت  "ضربه فرهنگي" را چنين تعريف كرده اند:

 "تغييراتي در فرهنگ كه موجب به وجود آمدن گيجي، سردرگمي و هيجان مي شود"

اين ضربه چنان نرم و آهسته بر پيكر ملت ما فرود آمد كه جز گيجي و بي هويتي پي آمد آن چيزي نفهميديم!

شايد

افراد زيادي را ببينيد كه كلمات

Hi و Hello

 را با لهجه غليظ

American

اش تلفظ مي كنند.

 اما تعداد افرادي كه از واژه درود استفاده مي كنند، بسيار نادر است

همينطور كلمه

Thanks

 بيش از سپاسگزارم و

 Good bye

بسيار راحت تر از «بدرود» در دهان ها مي چرخد.

ما حتي به اين هم بسنده نكرده ايم

اين روزها مردم برگزاري جشن ها و مناسبت هاي خارجي را نشانه تجدد، تمدن و تفاخر مي دانند.

سفره هفت سين نمي چينند، اما در آراستن درخت كريسمس اهتمام مي ورزند

جشن شب يلدا كه به بهانه بلند شدن روز، براي شكرگزاري از بركات و نعمات خداوندي برگزار مي شده است را نمي شناسند،

 اما همراه و همزمان با بيگانگان روز شكرگزاري برپا مي كنند

همه چيز را در مورد

Valentine

و فلسفه نامگذاريش مي دانند، اما حتي اسم "سپندار مذگان" به گوششان نخورده است

 كسي است كه بداند در ايران باستان، نه چون روميان از سه قرن پس از ميلاد،

 كه از بيست قرن پيش از ميلاد، روزي موسوم به روز عشق بوده است

جالب است بدانيد كه اين روز در تقويم جديد ايراني دقيقا مصادف است با 29 بهمن، يعني تنها 3 روز پس از والنتاين فرنگي!

 اين روز "سپندار مذگان" يا "اسفندار مذگان" نام داشته است. فلسفه بزرگداشتن اين روز به عنوان "روز عشق" به اين صورت بوده است كه

 در ايران باستان هر ماه را سي روز حساب مي كردند و علاوه بر اينكه ماه ها اسم داشتند، هريك از روزهاي ماه نيز يك نام داشتند.

بعنوان مثال روز اول "روز اهورا مزدا"، روز دوم، روز بهمن ( سلامت، انديشه) كه نخستين صفت خداوند است،

 روز سوم ارديبهشت يعني "بهترين راستي و پاكي" كه باز از صفات خداوند است،

روز چهارم شهريور يعني "شاهي و فرمانروايي آرماني" كه خاص خداوند است

و روز پنجم "سپندار مذ" بوده است.

 سپندار مذ لقب ملي زمين است. يعني گستراننده، مقدس، فروتن.

 زمين نماد عشق است چون با فروتني، تواضع و گذشت به همه عشق مي ورزد.

 زشت و زيبا را به يك چشم مي نگرد و همه را چون مادري در دامان پر مهر خود امان مي دهد. به همين دليل در فرهنگ باستان اسپندار مذگان را بعنوان نماد عشق مي پنداشتند.

 در هر ماه، يك بار، نام روز و ماه يكي مي شده است كه در همان روز كه نامش با نام ماه مقارن مي شد، جشني ترتيب مي دادند

 متناسب با نام آن روز و ماه.

مثلا شانزدهمين روز هر ماه مهر نام داشت و كه در ماه مهر، "مهرگان" لقب مي گرفت.

همين طور روز پنجم هر ماه سپندار مذ يا اسفندار مذ نام داشت كه در ماه دوازدهم سال كه آن هم اسفندار مذ نام داشت، جشني با همين عنوان مي گرفتند.

سپندار مذگان جشن زمين و گرامي داشت عشق است كه هر دو در كنار هم معنا پيدا مي كردند.

 در اين روز زنان به شوهران خود با محبت  هديه مي دادند. مردان نيز زنان و دختران را بر تخت شاهي نشانده، به آنها هديه داده و از آنها اطاعت مي كردند.

ملت ايران از جمله ملت هايي است كه زندگي اش با جشن و شادماني پيوند فراواني داشته است، به مناسبت هاي گوناگون جشن مي گرفتند و با سرور و شادماني روزگار مي گذرانده اند.

 اين جشن ها نشان دهنده فرهنگ، نحوه زندگي، خلق و خوي، فلسفه حيات و كلا جهان بيني ايرانيان باستان است.

 از آنجايي كه ما با فرهنگ باستاني خود ناآشناييم شكوه و زيبايي اين فرهنگ با ما بيگانه شده است.

 نقطه مقابل ملت ما آمريكاييها هستند

 كه به خود جهان بيني دچار مي باشند.

 آنها دنيا را تنها از ديدگاه و زاويه خاص خود نگاه مي كنند.

مردماني كه چنين ديدگاهي دارند، متوجه نمي شوند كه ملت هاي ديگر شيوه هاي زندگي و فرهنگ هاي متفاوتي دارند.

 آمريكاييها بشدت قوم پرستند و خود را محور جهان مي دانند.

آنها بر اين باورند كه عادات، رسوم و ارزش هاي فرهنگي شان برتر از سايرين است.

 اين موضوع در بررسي عملكرد آنان بخوبي مشهود است.

بعنوان مثال در حالي كه اين روزها مردم كشورهاي مختلف جهان معمولا به سه، چهار زبان مسلط مي باشند، آمريكاييها تقريبا تنها به يك زبان حرف مي زنند.

 همچنين مصرانه در پي اشاعه دادن جشن ها و سنت هاي خاص فرهنگ خود هستند.

اطلاع داشتن از فرهنگ هاي ساير ملل" و "مرعوب شدن در برابر آن فرهنگ ها" دو مقوله كاملا جداست

.با مرعوب شدن در برابر فرهنگ و آداب و رسوم ديگران، بي اينكه ريشه در خاك، در فرهنگ و تاريخ ما داشته باشد، اگر هم به جايي برسيم، جايي ست كه ديگران پيش از ما رسيده اند و جا خوش كرده اند!

براي اينكه ملتي در تفكر عقيم شود، بايد هويت فرهنگي تاريخي را از او گرفت. فرهنگ مهم ترين عامل در حيات، رشد، بالندگي يا نابودي ملت ها است.

 هويت هر ملتي در تاريخ آن ملت نهاده شده است. اقوامي كه در تاريخ از جايگاه شامخي برخوردارند، كساني هستند كه توانسته اند به شيوه مؤثرتري خود، فرهنگ و اسطوره هاي باستاني خود را معرفي كنند و حيات خود را تا ارتفاع يك افسانه بالا برند.

 آنچه براي معاصرين و آيندگان حائز اهميت است، عدد افراد يك ملت و تعداد سربازاني كه در جنگ كشته شده اند نيست؛

 بلكه ارزشي است كه آن ملت در زرادخانه فرهنگي بشريت دارد.

شايد هنوز دير نشده باشد

كه روز عشق را از 25 بهمن

(Valentine)

به 29 بهمن (سپندار مذگان ايرانيان باستان) منتقل كنيم.

عجایب هفتگانه عهد باستان و عصر حاضر

 عجايب هفتگانه جهان عهد باستان

*** *** ***

معبد دیان (آرتمیس) در افوسوس - ترکيه

دوستان این پستو خواهش میکنم کامل بخونید و نظرتونو برام بنویسید میخوام بدونم در جواب دردو دلم چی بهم میگین می خوام بدونم ایا تنها من اینجور سردرگم هستم یا شما هم بامن همدردین.

بهم بگین منتظرتونم.

امام حسین مولای من شما و 72 تن از یارانتون شهید شدین چون خواستین حقیقت زنده بمونه اما حقیقت در قل و زنجیره.

امام حسین من محرم که میشه دلم عاشورائی میشه فکر و ذهنم میشه کربلا اما آقا جون هنوز درست نمی دونم اون روز توی اون جنگ چه اتفاقاتی افتاده هنوز نمی تونم درست تجسم کنم.

نگین که بی احساسم نگین که قلب تو سینم نیست نگین نمی فهمم درد یتیمیو نمی فهمم تشنه ماندن و خشک شدن لبهای کودکانو آقا جون اینارو میفهمم و شاید همین اندازه فهمیدن باعث شده محرم دلم هواتونو داشته باشه.

اما نمی دونم کدوم روایت روایت واقعی اون واقعه تاریخی و خونینه.

نمی دونم وقتی یه بچه ازم بپرسه امام حسین و برام تعریف کن چی بگم داستان زندگیتونو چطوری تعریف کنم که درست باشه.

اگه ازم بپرسه امام حسین چطوری شهید شد اگه بگه عاشورا چی شد تو کربلا چه اتفاقاتی افتاد چی بگم که حقیقت محض باشه؟؟؟؟؟

چرا هر کس یه روایت داره چرا آدمای تلویزیون یه چیز میگن بابا یه چیز میگه اون اقا که داره نوحه خوانی میکنه یه چیز میگه؟؟؟؟

اقا جون نمی دونم شاید من نمی فهمم شاید این تنها منم که نمی دونم اما سردرگمم و نمی دونم حقیقت و کجا بیابم و دنبالش کجا بگردم.

چرا این آدمای راوی تعداد قتل و کشتارو اینقدر دقیق میگن چرا مسافت ها اینقدر دقیق بیان میشن مگه اونجا بودن؟

چرا یه حرفهائی زده میشه که  یه بچه مسخره کنه و بگه اونجا کروکی کشیدن؟؟!!

من میخوام با تعریف کربلا دل بچه بلرزه نه اینکه قبول نکنه و با منطق کودکانش حرفی بزنه که نتونم جوابی بدم و فقط بگم همینکه من میگم درسته و کفر نگو ولی تو دلم بگم راست میگه ها و تائیدش کنم/

اقا جون چطوری بفهمم که حقیقت چی بوده؟

پس اقا امام زمان منجی عالم کجاهستن؟

کی به فریاد ما آدمای سر درگم میرسن و نجاتمون میدن؟؟؟ تا کی باید این حرفهارو بشنویم اما در حقیقتشون شک داشته باشیم؟؟؟

چرا فیلمهای ساخته شده هر کدوم یه چیزی میگن چرا منکه مسلمون هستم نمیتونم یه داستان حقیقی و بدون شبهه از امامام بگم چرا اگه بگن از حضرت مسیح بگو بهتر میدونم و یه روایت دارم که بگم نه هزار جور؟؟؟؟

خلاصه بگم اقا جون دلم گرفته منو ببخش اگه تو عذاداریات هنوز دلم صاف نیست آخه نمی تونم تجسم کنم.

اما اشکامو قبول کن چون ایمان دارم بهترین بودین و برای حقیقت بودینو جنگیدین و شهید شدین ایناس که منو به باورتون میرسونه اما نگین که کافر شدم کفر نیست آقا جون نمی دونم وقتی نمی دونم چیو قبول کنم از چی حرف بزنمو دفاع کنم؟

دنبال حقیقتم به هر کی میرسم میگم کمکم کنه تا بفهمم حقیقتو بفهمم.

مولای من کمکم کن.

سلام دوستان خوبم. 

 ایام سوگواری محرم را به همه شما عاشقان تسلیت میگم

 از همه شما برادرا و خواهرای گلم عاجزانه التماس دعا دارم.

امیدوارم آقا امام حسین در روز رستاخیز شفاعت هممونو پیش خدای احد و واحد بکنه و هممون عاقبت به خیر بشیم.

دوستان تا بعد عاشورای حسینی مطلب جدید ندارم و الان یه شعر از وبلاگ یه دوست براتون میذارم که حتم دارم خوشتون میاد.

هر وقت دلتون شکستو برای امام حسین اشک ریختین برای منم دعا کنید.

خواب دیدم مرده ام**خواب دیدم خسته و افسرده ام

روی من خروارها از خاک بود**وای قبر من چه وحشتناک بود

تا میان گور رفتم دل گرفت**قبر کن سنگ لحد را گل گرفت

بالش زیر سرم از سنگ بود**غرق وحشت سوت و کور و تنگ بود

هر که آمد پیش حرفی راند و رفت**سوره حمدی برایم خواند و رفت

ناله می کردم ولیکن بیجواب**تشنه بودم در پی یک جرعه آب

یک ملک گفتا بگو نام تو چیست**آن یکی فریاد زد رب تو کیست

ای گنه کار سیه دل،بسته پر**نام اربابان خود یک یک ببر

گفتنم عمر خودت کردی تباه**نامه اعمال خود کردی سیاه

ناامید از هر کجا و دل فکار**می کشیدندم به خفت سوی نار

ناگهان الطاف حق آغاز شد**از جنان درهای رحمت باز شد

مردی آمد از تبار آسمان**نور پیشانیش فوق آسمان

صورتش خورشید بود و غرق نور**جام چشمانش پر از شرب طهور

گیسوانش شط پر جوش و خروش**در رکابش قدسیان حلقه بگوش

لب که نه،سرچشمه آب حیات**بین دستش کائنات و ممکنات

بر سرش دستمال سبزی بسته بود**بر دلم مهرش عجیب بنشسته بود

کی به زیبائی او گل میرسید**پیش او یوسف خجالت میکشید

در قدوم آن نگار مه جبین**از جلال حضرت حق آفرین

دو ملک سر را به زیر انداختند**بال خود را فرش راهش ساختند

غرق حیرت داشتم این زمزمه**آمده اینجا حسین فاطمه

صاحب روز قیامت آمده**گوئیا بهر شفاعت آمده

سوی من آمدمرا شرمنده کرد**مهربانانه به رویم خنده کرد

این که اینجا اینچنین تنها شده**کام او با تربت من وا شده

مادرش او را به عشقم زاده است**گریه کرده بعد شیرش داده است

خویش را در سوز عشقم آب کرد**عکس من را بر دل خود قاب کرد

بار ها بر من محبت کرده است**سینه اش را وقف هیئت کرده است

سینه چاک آل زهرا بوده است** چای ریز مجلس ما بوده است

اینکه در پیش شما گردیده بد**جسم و جانش بوی روزه می دهد

با ادب در مجلس ما می نشست**او به عشق من سر خود می شکست

پرچم من را به دوشش می کشید**پا برهنه در عزایم می دودید

اسم من راز و نیازش بوده است**تربتم مهر و نمازش بوده است

اقتدا بر خواهرم زینب نمود**گاه می شد صورتش بهرم کبود

حرمت من را به دنیا پاس داشت**ارتباطی تنگ با عباس داشت

نذر عباسم به تن کرده کفن**روز تاسوعا شده سقای من

تا که دنیا بوده از من دم زده**او غذای روضه ام را هم زده

بارها لعن امیه کرده است**خویش را وقف رقیه کرده است

گریه کرده چون برای اکبرم**با خود او را نزد زهرا می برم

هر چه باشد او برایم بنده است**او بسوزد صاحبش شرمنده است

در مرامم نیست او تنها شود**باعث خوشحالی اعدا شود

در قیامت عطر بویش می دهم**پیش مردم آبرویش می دهم

باز بالاتر به روز سرنوشت**میشود همسایه من در بهشت

آری آری هر که پا بست من است**نامه اعمال او دست من است

این پست و پست قبلیو که ویژه محرم هست را بخونید و برای دوستان خوبی که واسطه خیر شدن تا این مطالبو برای شما بذارم دعا کنید.

 ایام سوگواری ماه محرم بر عاشقان اهل بیت تسلیت باد

از بعضی اخبار روایت شده که روز عیدی حسن و حسین (ع) در حجره جد خود داخل شدند و

گفتند: "یا جداه! امروز عید است و فرزندان عرب جامه های رنگین در بر کرده و لباسه

نو پوشیده اند و ما را جامه نو نیست برای این نزد تو

. آمده ایم

پس آن حضرت لختی تامل در آنها کرد

و گریست و در خانه جامه ای شایسته آنها نبود و نخواست آنها را نومید کند و دلشان را

بشکند پس پروردگار خود را خواند گفت:"ای خدای من! دل آنها و مادرشان را

 مشکن.

جبرییل فرود آمد و با او دو حله

سفید بود از حله های بهشت پیغمبر(ص) شادان گشت و آنها را گفت:"ای سید جوانان اهل

بهشت! این جامه ها را که خیاط قدرت به اندازه قامت شما دوخته است بگیرید."وقتی آنها

خلعت ها را سفید دیدند گفتند:

این چگونه باشد کودکان عرب جامه های رنگین در برکرده اند.

پیامبر (ص) لحظه ای در کار ایشان

سر به زیر انداخت, جبرییل گفت :"ای محمد(ص) دل تو خوش باد و چشمت روشن که صابغ صبغة

الله این کار را برای ایشان انجام دهد و دل آنها را شادان گرداند به هر رنگی که

خواهند, پس بفرمای تا تشت آب را حاضر کنند.

حاضر کردند و جبرییل گفت:"ای رسول

خدا!من بر این آب میریزم و تو در دست بفشار تا به هر رنگ که خواستند رنگ

 پذیرد.

پیغمبر(ص) حلّه حسن (ع) را در تشت

نهاد و جبرییل آب میریخت و پیغمبر (ص) روی به حسن آورده:"ای نور دیده! حلّه خود را

به چه رنگی میخواهی؟

گفت:آن را سبز

 میخواهم.

پیغمبر آن را در آب به دست خویش

فشرد, پس به قدرت خداوند رنگ سبزی نیکو گرفت مانند زبر جد,پس پیغمبر آن را بیرون

آورد و به حسن(ع) داد و پوشید, آنگاه حلّه حسین(ع) را در تشت نهاد و جیرییل آب

میریخت و روی حسین آورده فرمود:"ای نور چشم من!(حسین (ع) پنج ساله بود) تو حلّه

خویش را چه رنگ می خواهی؟:

گفت:یا جدّاه!آنرا سرخ می خواهم.

پس پیغمبر آن را در آب به

دست خویش فشرد و حلّه سرخ شد مانند یاقوت, حسین(ع) آن را پوشید و پیغمبر شاد شد و

حسن (ع)و حسین(ع) خرم و شادان نزد مادر رفتند و جبرییل چون این حالت دید گریست,

پیغمبر فرمود:" ای جبرییل!در مثل این روز که فرزندان من شادان گشتند تو گریانی و

اندوهگین؟

سوگند به خدای که مرا از سبب آن آگاه کن!

جبرییل گفت:" ای رسول

خدا(ص)! فرزندان تو هر یک رنگی برگزید و ناچار حسن(ع) را زهر نوشانند و از اثر آن

بدنش سبز شود و ناچار حسین(ع) را بکشند و ذبح کنند و تنش از خونش رنگین

شود.

پیغمبر گریست و اندوهش

افزوده گشت.

با تشکر از علی اقا که لطف کردن این داستان زیبا رو برای من و همه دوستان عشق جاودان فرستادند.

التماس دعا