ازجا بلند میشود سراسیمه هست انگار اتفاق نا خوشایندی در قلب و ذهنش به وقوع پیوسته است !

بلافاصله خودش را به کشوی میز اداری در اتاق کوچکش می رساند میزی که فقط نماد خاطرات دورانی است که او با شور و هیجان کارهای اداره اش را روی آن انجام میداد میزی که هم اکنون بی مصرف مانده است.

کشو را باز می کند و میان کاغذها و دفتر چه ها بدنبال چیزی می گردد.

"خدایا  کجا گذاشتمش من حتم دارم وقتی از بیرون امدم وقتی برای استراحت پشت میز نشستم کشو رو باز کردم و ... پس حالا کجاست؟!

کمی که محتویات داخل کشو را زیر و رومی کند وقتی هیچی پیدانمی کند ناامید میشود و با خود میگوید:

" اصلا چه اهمیتی دارد اصلا چرا من باید آنرا می خریدم شاید دلم برای کودک خردسال سوخت شاید  می خواستم به بهانه ای به او کمک کرده باشم وگرنه دیدن تقویم سال نو برای منی که رو به کهنه شدن هستم چه لذتی دارد ؟

کشو را می بندد و به صندلی تکیه میزند و نگاهش را به زمین میدوزد که ناگهان روی زمین درست نزدیک کشو دفترچه ای را با جلد سرمه ای می بیند

 خم میشود و آنرا از روی زمین برمیدارد.

با دست خاک روی جلدش را پاک می کند و میبیند همان تقویمی است که بدنبالش کشو را زیرو رو کرده بود.

تعجب می کند و با خود فکر میکند

  چطور ممکن است آنرا در کشو انداخته بود  حالا روی زمین چه  میکرد؟

اما خیلی زود یادش می اید که وقتی از فرط خستگی و بی حوصلگی پشت میزش نشسته بود و کشو را باز کرده بود تا تقویم را داخلش پرت کند  نگاهش به جائی جز سوی کشو بود

و درست  همان زمان بود که تقویم سال نو را روی زمین انداخته بود بدون آنکه خودش متوجه شده باشد.

از حواس پرتی خود لبخند تلخی میزند و با بی حوصلگی تمام تقویم را باز میکند آهی میکشد و با خود می گوید:

"خدایا این سال جدید هم از راه میرسد اما برای من هیچ طراوتی ندارد خدایا باز باید در مقابل تاریخ هر روز چه  بنویسم که تازگی داشته باشد چه چیزی بنویسم که تکرار غم هایم نباشد؟

چه بنویسم و چه بگویم ؟!

آخر خدایا این چه عیدیست یکی نیست بگوید

وقتی تنها هستی  وقتی هیچکس سراغی از تو نمی گیرد وقتی هیچکس بی قرار دیدار تو نیست وقتی هیچ لبخندی برای تو نقش نمی بندد چه شور و هیجانی برای دیدن عید می ماند؟

بعد به کف دستانش نگاه میکند و اشکی از گوشه چشمانش فرو میریزد و میگوید :

"چه عیدی وقتی دستانم خالیست.!"

همینطور که به دستان پیر و فرسوده اش نگاه میکند دستانی که خالی هستن و فقط یک عکس قدیمی در میانشان هست هاله ای از اشک نگاهش را پرمیکند  واو را میبرد به سالها قبل

 سالهائی که عید را دوست می داشت و نوروز برایش بهترین روز بود و هر لحظه بی قرار بود تا رسیدن نوروز را جشن بگیرد روزی که فقط 10 سال داشت

لباسهای عیدشو به تن میکرد و خیلی شیک کنار سفرهمی نشست  و به ماهیهای سرخ تو تنگ ذل میزد.

وقتی که مادرش دور سبزه را ربان قرمز میبست وقتی پدرش ایه های قرآن را زمزمه میکرد.

وقتی تخم مرغهای رنگینش را میان سفره 7 سین میذاشت.

اوج لبخندش را به یاد می آورد وقتی اغاز سال جدید را  اعلام  می کردن

 آخ که چه شور و هیجانی داشت وقتی بی صبرانه به پدرش نگاه میکرد و منتظر بود تا  از میان دستانش هدیه نوروزی را بگیرد.

و ان نوروز چه لذتی داشت.

سالها جلوتر میرود روزی که خیلی  بزرگ شده بود روزی که خودش پدر شده بود و ایه های قرآنو کنار سفره هفت سین زمزمه میکرد روزی که از دیدن لبخند فرزندش شاد میشد وقتی نگاه بی قرارش را میدید و لحظه ای که هدیه نورزوی را از میان دستانش به دستان کوچک و لطیف کودکش میداد .

و آن عید هم چقدر زیبا بود.

باز هم سالها جلوتر می اید حالا خیلی خیلی بزرگ شده بود آنقدر که کودک فرزندش بی قرار هدیه او بود.

و او باز می خندد چون میبیند خانواده اش با او می خندند و از وجودش احساس شادی میکرد و می گفت خدایا من خوشبخت ترین آدم روی زمین هستم .

آخ که اون سالها عید چقدرزیبابود.

اماهمه آن زیبائیها به خاطر دستانش بود دستانی که پر بودن نه اینگونه خالی.

نمی دانست تا اینکه تنها شد تا اینکه فراموش شد و خاطره دستان پر برایش تلخ ترین خاطره شد.

روزی که با وجود مخالفت همسرش خودش را که فقط 2 سال به بازنشستگیش مانده بود بازخرید کرد تا به تنها پسر و تنها فرزندش پول دهد تا بتواند از زیر بار بدهی هائی که به خاطر بلند پروازیهای خودش و همسرش درست کرده بود قد علم کند و نجات پیدا کند.

او فقط میخواست بار دیگر لبخند را روی لبان خمیده از غم فرزندش ببیند و برایش با آنکه شغلش بسیار اهمیت داشت و سالها زحمت کشیده بود و منتظر آنروز بود که بعد سالها خوشخدمتی طعم شیرین بازنشستگی را بچشد و مزد سالها زحمتش را بگیرد اما تر جیح داد همه آرزوهایش را بفروشد تا لبخند و خوشحالی فرزندش را ببیند.

روزی که با دستان پر از پول مقابل فرزندش قرار گرفت شور و خوشحالی او و نگاه خیره او به دستانش را از یاد نمی برد.

آنروز لقب بهترین پدر دنیا را گرفته بود.

اما چه زود فراموش شد.

حالا فاصله ها به قدر محله نبود به قدر کشور از هم دور بودن اما در حقیقت به قدر این دنیا تا آخرت از هم دور بودن.

همسفر زندگیش بعد سالها همراهی و وفاداری و ساختن با دارائی و نداری رخت سفر بربستو تنهایش گذاشت اما  رفتن او با رفتن فرزندش فرق داشت رفتن او قلب پیرمرد را سوزاند.

طوری که فریاد میزد" خدایا تو حسود هستی نتوانستی ببینی من یار باوفائی دارم نتوانستی همین یک دلخوشی را به من ببینی؟!

مگر ادعا نداری بی نیازی مگر نمی گوئی به کسی نیاز نداری و تنهائی را دوست داری چرا یار زندگیم را از من گرفتی و برای خودت بردی؟!

اما همینکه فریاد ش فرو کش کرد اشک ریخت و روی خاک تربت همسرش زانو زد و رو به آسمان کرد وگفت:

" خدایا مرا ببخش می دانم که اینها همه آزمون توست برای اینکه بدانی من چقدر دوام میاورم و تا چه حد شکر گذار تو یکتا هستم.

پروردگارا تو بی نیازی و من نیازمندم مرا ببخش."

و سر به خاک کوبید و گریست.

آنقدر که هاله اشک از روی چشمانش قطره شد و روی کف دستان ترک برداشته اش روی عکس قدیمی همسرش که میان دستانش  گرفته بودچکید و دانست که برگشته است به کنج تنهائی و بی کسی خود.

ساعت تقویم را نگاه میکند بعد نگاهی به ساعت قدیمی روی دیوار ترک برداشته می کند فقط چند دقیقه ..

فقط چند دقیقه ناقابل به اغاز سالی به اصطلاح جدید اما نه برای کسی که کهنگی را تجربه میکرد

"بهتر است چشمانم را ببندم تا عذاب رسیدن این سال جدید برایم تکرار نشود برای من چه فرقی میکند امسال هم به سالهای پیش میماند نه سفره ای نه تنگ ماهی سرخ و نه سبزه ای با ربان قرمز.

از همه بدتر هیچ نگاهی بی قرار من نیست و هیچ لبخندی از برای من نقش نمی بندد.

سالهاس که کسی جز مامور اب و برق... و گاهی شهرداری زنگ خانه ام را نمی زند.

بهتر است چشمهایمم را ببندم و این دقایق را در خواب سپری کنم."

این جملاتی است که در ذهن با خودش میگوید

در این افکار هست که زنگ به صدا درمی اید.

چیزی در قلبش فرو میریزد

 می خواهد به طرف در برود اما برمی گردد  و با خودمی گوید:

" حتما مامور شهرداریست برای عیدی گرفتن عجله دارد کسی نیست به او بگوید آخر مرد حسابی بگذار عید بشود بعد."

بی تفاوت به صدای زنگ روی صندلی اتاقش پشت همان میز اداریمی نشیند و چشمانش رامی بندد

 اما گوئی مامور شهرداری سمج تر از این حرفهااست.

چون دستش را از روی زنگ بر نمی دارد.

از جا بلند میشود و به طرف در میرود  و با کمی خشونت در را باز میکند  همینکه می خواهد چیزی بگوید و به گمانش آن کس که زنگ را به صدا در اورده مامور شهرداریست زبانش بند می اید چیزی را که چشمانش می بیند  باور نمی کند.

فرزندش همراه خانواده اش با چمدانهائی به دست

دست یکی ازکودکان سبزه و دیگری که کوچکتر بود تنگ کوچکی که یک ماهی سرخ با دم سیاه در آن این سو آن سو میرفت .

نمی دانست چه بگوید  لبخند سالها بود که از لبانش رخت بسته بود.

نمی توانست کاری کند مثل مجسمه خشکش زده بود که با صدای پسرش به خودش امد.

"پدر مارو ببخش خیلی دیر فهمیدیم ما لیاقت انهمه مهربانی تو و مادر را نداشتیم ما آنقدر سنگ دل و حریص شده بودیم که وقتی بهمان خبر دادی مادراز دنیا رفته است فقط گفتم خدا رحمش کند ونتوانستم کارم را رها کنم.

پدر میدانم که توقع بی جائیست اگر از تو بخواهم مرا ببخشی اما  ما از کرده خودمان پشیمان شده ایم ما فهمیدیم که در زندگی هیچ چیز بالاتر از مهربانی پدر و مادر نیست پدر دیر فهمیدیم اما مارو ببخش.

بعد با نگاهی که اشک آنرا براق کرده بود گفت:

دلم برای هدیه گرفتن از دستانت تنگ شده است.

با این جمله نگاه سرد و خسته پیر مرد غمگین میشود  می خواهدچیزی بگوید اما بغض نمی گذارد فقط  کف دستانش را روبه چشمان پسر میگیرد  و با هق هقی از ته قلب می گوید:

 اما اینها خالین خالی خالی!

 با این حرف اشک پسر فرو میریزد  و دو کف دست پدر را میگیرد  و می بوسد  و می گوید:

" ممنونم پدر این بهترین هدیه نوروزی عمرم بود که از دستان تو گرفتم.

بغض سالها تنهائی پدر می شکند و می گرید ودر لابه لای هق هق گریه یگوید:

پسرم  بوسه توهم بهترین هدیه نوروزی امسال من بود.

بعد لبخندی به عروسش می زند ونوهایش را می  بوسد و آنها را به داخل خانه راهنمائی می کند اما قبل  از اینکه خودش به اتاق برود رو به آسمان نگاه میکند و می گوید:

خدایا ممنونم که بهترین هدیه نوروزی را تو به من دادی.

و بعد لبخندی می زند و بلند می گوید:

 امسال هم نوروز زیباست.