خدایا فاطمه کیست؟

چرا آنگونه که باید و شاید نمی دانم؟

چرا نمی توانم تجسم کنم این بانوئی که همه میگویند بهترین هست چه شکلیست چگونه بهترین بوده چه کرده که بهترین شده و چرا همه ادمیان زن و مرد از مقام او می گویند

چرا از علی بیشتر میگویم و اورا بیشتر میشناسم چرا نمی دانم کسی که الگوی من است کیست؟؟؟؟

خدایا اینها را کسی یا دلی میگوید که خود را درمانده دیده و به سویت رو کرده تا او را هدایت کنی اینها را دلی میگوید که در وادی دانائی و جهل سرگردان و متحیر شده است و نمی داند کیست .

خدایا همه جا شنیده ام که فاطمه پاک و پاکدامن بوده صبور و مقاوم بوده انیس و رازدار بوده و

شنیده ام که خلقت او قبل ما بوده و شنیده ام که اسوه زماه بوده و هست.

خدایا اما با چه زبونی بگم میترسم ناراحت بشی میترسم بانوی دو عالم از م برنجه اما مگه نه اینکه تو بهتر ازما از درونمون با خبری پس چه چیز را پنهان کنم در حالیکه میدانی.

میخوام ازت بخوام کمکم کنی رابطم با خانوم فاطمه زهرا بیشتر بشه یه جورائی دلم میخواد مثل یه مادر که مدتهاس ازش دور موندم پیداش کنم  به مهر و محبتش برسم تو اغوش گرمش جا بگیرم.

میخوام همونجور که شبا با عکس مولا امام علی حرف میزنمو میگم برام دعا کنه میگم یا علی مدد کن میخوام خانومو یه جور صمیمی تر صداش کنم احساس غریبی دارم احساس میکنم از خانوم دورم و دلم میخواد وقتی باهاش حرف میزنم فکر کنم کنارمه بهم میگه بیا بشین کنارم دست رو سرم بکشه و وقتی از غصه هام میگم برم تو اغوشش و گریه کنم و بگم برام دعا کن بگم منکه پیش خدا جائی ندارم از بس روسیاهموگنهکار اما مهربونم عزیز جونم الهی من فدات بشم برام دعا کن تا خدا هم منو ببخشه بگم بی بی دو عالم اون دنیا یادت نره یه بچه داشتی که ازت خواسته و التماست کرده اون دنیا به دادش برسی و به خدا بگی این عزیز منه و بگی به خاطرت منو ببخشه.

ای خدا چی بگم که انگار جوابمو همین حالا دادی.

چون دارم اشک میریزمو با خانومی که تا یه دقیقه پیش فکر میکردم ازش دورم انقدر صمیمی حرف زدم که خودم هم باورم نمیشه

الان که  اینارومیگم خودمو تو اغوش خانوم میبینم با همون چادر سیاه و روبند سفید و نورانی و دستان نرم و با محبت نمی تونم چهره خانومو ببینم اما از زیر روبند نگاهشو حس میکنم باهام گریه میکنه میگه گریه نکن اما خودش گریه میکنه داره بهم میگه اروم باش خدا بزرگه و خیلی مهربون اما من دلم میخواد گریه کنم اخه اولین باره تو اغوش خانوم دارم اشک میریزم و انقدر محکم بغلش کردم که ضربان قلبشو میفهمم که با هرطپش به قلبم ارامش میده و یه امید به اینکه خدا منو و همه مثل منو میبخشه.

اگه نوشتمو تموم کنم از اغوش خانوم کنده میشم اما خانوم منو نوازش میکنه و میگه همیشه باهام حرف بزن من همیشه کنارتم و تو هر وقت بخوائی تو آغوش من میتونی گریه کنی و باهام حرف بزنی.

اینا یه دردو دل بود خودمم فکر نمیکردم اینجوری بشه اما در یه ان همه اینا که گفتم واسم پیش اومد و من واقعا دلم آروم شد.

واسه همین دلم خواست این احساس پاکیو که خدا به قلبم بخشید این مهربونیو صمیمیتی که با خانوم فاطمه زهرا پیدا کردم با شما قسمت کنم.

شاید این نوشته از نظر دستوری هیچ توازن و تعادلی نداشته باشه اما خدا میدونه همش از دلم برخاسته و امیدوارم دل برخاسته به دلتون بشینه.

منتظر حرفای خوبتون هستم.