روزگاری در سرزمینی که مردمش معنی عشق  و دوست داشتن را نمیفهمیدند دختر و پسری زندگی میکردند که با همه ناباوریها عشق را باور داشتند و این موهبتی بود که خداوند به قلبهایشان بخشیده بود.

رویاهایشان سپید بود و قلبهایشان این سپیدی و پاکی را احساس میکرد.

اما دنیائی که جایگاه انها شده بود انقدر سیاه بود که سپیدی دل آنها به چشم هیچ کس نمی آمد.

 اما این شامل چشم خداوند نمیشد.

الهه عشق بانوی سپیدی بود که خداوند اورا مامور کرده بود تا برای قلب آدمهای زمینی قاصد عشق بفرستد تا انها را به یاد عشق خداوند و پیغام محبت و مهربانیش بیاندازد.

الهه عشق از خداوند یاری خواست تا به او بگوید چگونه قاصدی بفرستد تا ادمها با دیدن او یاد کسانی بیافتند که روزی دوستشان داشتند و حالا از هم دور هستند ودلهایشان پر از حرفهائی شده است که میخواهند آن را به گوش قاصدی بگویند تا او پیغام رسان دلهایشان باشد.

خداوند به الهه عشق بانوی سراسر سپیدی و پاکی گفت من مژگان تو را سمبل مژده و پیغام خوش قرار داده ام پس بی درنگ از مژگان خود مژه ای  کنده آن را به دست باد بسپار باد آن را به خاکی میسپارد که آن را پرورانده و هزار هزار برابرش میکند و تو چشم باز خواهی کرد و گلی را خواهی دید که پر گشته از مژگان توست .

و خداوند به وعده اش وفا کرد.

دشتها پر شد از گلهائی از مژگان الهه عشق .

و خداوند آن را گل قاصدک نامید.

باد به آن دمید و قاصدکهای کوچک سفر خود را به سوی قلبها اغاز کردند.

و دو قاصدک مامور دل دختر و پسر قصه ما شدند و از آنجا که عشق موهبت خداوند است دلهای انها بی آنکه یاد بگیرند چه باید بکنند میدانستند که این مژگان سپید به هم پیوسته چیزی نیست جز قاصدکی از جانب خداوند و از آسمان خداوند و انها برای هم در گوش قاصدک نجوائی کردند و ان را باری دیگر به دست باد سپردند .

قاصدکها نشانی را میدانستند و خداوند انها را به درستی هدایت میکرد.

دختر پیغام دل پسر را شنید و خدا کاری کرد که هر دو صدای قلبهایشان را به گوش همدیگر برسانند.

و این بود قصه قاصدک و و لطف خداوندی که هیچگاه قلبهای عاشقان را فراموش نخواهد کرد.